Nemačka abeceda – slova, kako naučiti

Nemački jezik je poslednjih godina jedan od najtraženijih svetskih jezika, te se mnogi trude da osnovna znanja steknu putem interneta, a kao i u svakom jeziku, osnova je učenje slova i njihovog izgovora, te će u nastavku teksta biti navcedena nemačka abeceda ili – Das alphabet.

U narednim redovima ovog teksta biće iznete osnove učenja nemačkog pisma, te i najčešća pravila i odstupanja od izgovora pojedinih slova u rečima, te na taj način možda nekome biti i olakšan početak učenja nemačkog jezika.

Das alphabet – nemačka abeceda 

Nemački alfabet se sastoji od 25 slova i četiri takozvana umlanta a njihov izgovor će biti naveden u zagradama:

A, a – izgovara se kao / a /;

B, b – izgovara se kao / be /;

C, cizgovara se kao / ce /;

D, d – izgovara se kao / de /;

E, e – izgovara se kao / e /;

F, f – izgovara se kao / ef /;

G, g – izgovara se kao / ge /;

H, h – izgovara se kao / ha /;

J, j – izgovara se kao / jot /;

K, k – izgovara se kao / ka /;

L, l – izgovara se kao / el /;

M, m – izgovara se kao / em /;

N, n – izgovara se kao / en /;

O, o – izgovara se kao / o /;

P, p – izgovara se kao / pe /;

Q, q – izgovara se kao / ku /;

R, r – izgovara se kao / er /;

S, s – izgovara se kao / es /;

T, t – izgovara se kao / te /;

U, u – izgovara se kao / u /;

V, v – izgovara se kao / fau /;

W, w – izgovara se kao / ve /;

X, x – izgovara se kao / eks /;

Y, y – izgovara se kao / epsilon; uepsilon /;

Z, z – izgovara se kao / cet /.

Umlanti u nemačkom pismu su:

  • ä koji se izgovara kao / ae /;
  • ü koji se izgovara kao / u ili il /;
  • ö koji se izgovara kao / o ili e /;
  • β koji se izgovara kao / estzet / odnosno kao „oštro S“

Izuzeci od pravila u izgovoru određenih slova alfabeta 

Kao i u svakom jeziku postoje tačno određena pravila kada i kako se neki glas izgovara te će u nastavku biti navedena osnovna odstupanja od navedenog izgovora slova alfabeta, kao i primeri kada i kako data slova treba da se izgovaraju.

Slovo Š – iako kao takvo ne postoji u nemačkom alfabetu, u sledećim situacijama se nizovi slova izgovaraju kao „š“:

  • sch se izgovara odnosno čita kao š kada se nalazi na početku i/ili na kraju reči;
  • st ili – sp se izgovaraju kao št ili šp kada se nalaze na početku reči, ili pak u složenicama (dok se na kraju reči čitaju kao – sp ili – st).

Slovo S – piše se ili kao  – s; – ss; – β (oštro S):

  • ako se slovo S nalazi na početku reči ili pak unutar reči ali na početku sloga, piše se kao jedno S a čita se kao Z;
  • ako se slovo S nalazi na kraju reči ili se pak javlja u reči posle nekog suglasnika, piše se kao jedno S ali se takođe i izgovara kao naše S.

Kada se u reči nalaze – SS, posle samoglasnika odnosno vokala ili kratkog samoglasnika, izgovara se kao S;

Oštro S ili β, koje se generalno po pravilima izgovara kao / estzet /, izgovara se kao oštro S posle dugog samoglasnika ili diftonga (na primer straβe se čita kao štrasze);

Umlanti se u nemačkom jeziku koriste kod:

  • množine imenica (na primer hand; hünde);
  • javljaju se kod konjugacije takozvanih jakih glagola u drugom i trećem licu prezenta tj sadašnjeg vremena;
  • koriste se kod izvođenja oblika prideva (od imenica), a koji se završavaju na – ig (primer je imenica not – pridev nötig).

Nemački samoglasnici su kao i u našem jeziku – a; e; i; o; u ali u nemačkom postoje i već pomenuti umlanti koji su u „prevodu“ dugi samoglasnici, te se izgovaraju kao:

Ä – ae, odnosno nešto između a i e;

Ü – izgovara se nešto između u i i, odnosno usne se „nameste“ kao da želi da se izgovori u, a izgovara se i;

Ö – izgovara se kao nešto između o i e, odnosno usne se „nameste“ da se izgovori o, a izgovara se e.

U nemačkom se Y može izgovarati kao samoglasnik (izgovara se kao I ili kao Ü) ili kao suglasnik (izgovara se kao J, u rečiam Yaht; Bayern);

Slovo B se u nemačkom može izgovarati kao B (Bilol – bilol) ili kao P (Absicht – apziht);

Slovo C se u namečkom može izgovarati kao C (Celsius – celzius); kao K (Café – kafe) ili kao Č (Cello – čelo);

Slovo D se u nemačkom jeziku može izgovarati kao D (Durst – durst) ili kao T (Blind – blint);

Slovo E se u nemačkom može izgovarati kao E (Esel – ezel) ili kao O tj tačnije slovo se „guta“ pa se ne izgovara ništa (Leben – lebn);

Slovo G se u nemačkom jeziku može izgovarati kao G (Geben – geben); kao K (Tag – tak) ili kao H (Ledig – ledih);

Slovo R se u namečkom može izgovarati kao R (Rat – rat) ili kao praktično jedan „poluglas“ R odnosno takozvano „progutano r ili muklo a“ (Uhr – ua; Bier – bia);

Slovo S se u nemačkom jeziku može izgovarati kao S (Haus – haus) ili kao Z (Sieben – zibæn);

Slovo V se u nemačkom jeziku može izgovarati kao V (Vase – vasa) ili kao F (Vogel – fogel);

Dalje se u nemačkom jeziku – tsch na kraju reči čita i izgovara kao Č (Deutsch – Dojč);

U rečima koje počinju slovom F, tako se suglasnik F i izgovara (Fern – fern);

U rečima koje na početku imaju slovo V, ono se izgovara uvek kao F, osim pak kod reči stranog porekla (veranda; vitrine – kada se izgovara kao V), kao i u slučaju prefiksa –ver ili  -vor (kada se takođe izgovara kao V);

U nemačkom jeziku se –ph uvek čita kao F samo u rečima koje su poreklom iz starogrčkog jezika (Alphabet – alfabet).